Minik kaplumbağa Tumu, gölün kenarında yaşayan çok meraklı bir hayvandı. Her sabah güneş doğarken kabuğunu parlatır, sonra yeni şeyler öğrenmek için ormanın içine doğru kısa bir yürüyüşe çıkardı. Fakat Tumu’nun bir sorunu vardı: Diğer hayvanlara göre çok daha yavaş yürüyordu ve bazen bundan utanıyordu.
Bir gün ormanda gezinti yaparken hızlı koşan tavşanlar, dallar arasında zıplayan sincaplar ve uçuşan kuşlar gördü. Hepsi Tumu’dan çok daha hızlıydı. Tumu içinden “Keşke ben de böyle hızlı olabilsem…” diye geçirdi. Tam o sırada ormanın derinlerinden ince bir ses duydu. Bu ses, küçük serçe Kiki ye aitti. Kiki telaş içinde çalıların arasında sıkışmıştı. Kanadı bir dala takıldığı için uçamıyor, ne yapacağını bilemiyordu. Birçok hayvan oradan geçmiş ama o kadar hızlı davranmışlardı ki, küçük serçeyi fark etmemişlerdi. Tumu hemen Kiki’nin yanına yaklaştı. Yavaş ama dikkatli adımlarla çalıların arasından geçti, Kiki’nin kanadını takıldığı daldan nazikçe kurtardı. “Sana nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum Tumu!” dedi Kiki. “Kimse beni görmedi, sadece sen fark ettin.” Tumu gülümsedi. “Belki yavaşım, ama etrafa daha dikkatli bakıyorum. O yüzden seni görebildim.” Kiki kanadını çırparak havalandı ve “Bazen yavaş olmak, hızlı olmaktan daha iyidir.” dedi.
O günden sonra Tumu artık yavaşlığından utanmadı. Yavaş olmanın ona dikkat, sabır ve farkındalık kazandırdığını biliyordu. Ormanın tüm hayvanları da Tumu’nun bu özelliğine hayran kaldı. Çünkü yavaş adımlarla bile büyük iyilikler yapılabileceğini onlar da öğrenmişti.