Ormanın kıyısında yaşayan minik kirpi Moko, kimseye zarar vermek istemeyen çok zarif bir kirpiymiş. Ama dikenleri yüzünden diğer hayvanlar ona yaklaşmaya çekiniyormuş. Moko ise “Keşke ben de sarılabilsem…” diye düşünürmüş.
Bir sabah, çimenlerde dolaşırken ağlamakta olan küçük kaplumbağa Luluyu görmüş. Lulu’nun kabuğunun bir tarafı çamur olmuş ve kendi başına temizleyemiyormuş. Moko dikkatlice yanına yaklaşmış. “İstersen sana yardım edebilirim.” demiş. Lulu şaşırmış ama gülümsemiş. “Ama dikenlerin… canımı acıtabilir.” diye fısıldamış. Moko çok yavaş hareket ederek bir yaprağı kabuğun üstünde gezdirmiş, çamuru usulca silmiş. Lulu temiz kabuğuna hayran kalmış. “Senin dikenlerin korkutucu değilmiş, sadece seni koruyormuş.” demiş.
O günden sonra Moko’nun dikenleri artık kimseyi korkutmamış. Çünkü herkes onun ne kadar nazik olduğunu öğrenmiş. Moko da yumuşacık bir kalbin her şeyden daha önemli olduğunu anlamış. Orman, iki minik dostun sıcacık arkadaşlığıyla daha da güzelleşmiş.