Kayıp Oyuncak Hikayesi

Mehmet, çok oyuncağı olan bir çocuktu. Ama hiçbirine özen göstermez, hep dağıtır, kırar, yırtar, kaybederdi. Annesi ve babası ona sürekli uyarırlardı: “Oyuncaklarını topla, düzgün kullan, başkalarına verme, kaybetme.” Ama Mehmet dinlemez, istediği gibi davranırdı.

Bir gün Mehmet’in en sevdiği oyuncak olan peluş ayısı kayboldu. Mehmet bütün evi aradı ama bulamadı. Annesine sordu, “Anne, ayım nerede?” Annesi, “Bilmiyorum canım, sen kaybettin, sen bulacaksın oğlum.” dedi. Babasına sordu, “Baba, ayım nerede?” Babası, “Bilmiyorum Mehmet, kendin arayıp bulmalısın oğlum.” dedi. Mehmet çok üzüldü. Ayısız uyuyamadı, yemek yiyemedi, oyun oynayamadı. Diğer oyuncakları onu avutamadı. Ayısını çok özledi. Nerede olduğunu merak etti. Acaba bir yerde unuttu ve çöpe mi atıldı. Belki de hiçbir zaman bulamayacaktı.

Mehmet, bir daha asla oyuncaklarını kaybetmemeye, kırmamaya, yırtmamaya, dağıtmamaya karar verdi. Ama çok geçti. Ayısını kaybetmişti. Onu geri getirecek bir şey yoktu. Mehmet’in gözleri doldu. “Keşke oyuncaklarıma daha iyi baksaydım.” dedi. “Keşke ayımı kaybetmeseydim.” Bu küçük çocuk için büyük bir ders oldu ve bir daha eşyalarına önem verdi. Bu hikayede burada bitti.

Daha fazla çocuk hikayesi okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.

Yorum yapın