Bir zamanlar küçük bir köyde, akıllı ve cesur bir delikanlı yaşarmış; adı Keloğlan’mış. Saçı yokmuş ama yüreği çok büyükmüş. Köylüler onu sever, ona her zaman “Keloğlan” dermiş.
Bir gün köyün yaşlılarından biri, “Ormanın derinliklerinde kötü bir dev yaşıyor. Köyümüze gelirse, herkesin tarlasını, evini yıkar,” demiş. Keloğlan cesaretle, “Ben devle konuşurum, köyümü korurum,” demiş.
Keloğlan ormana gitmiş ve devin yaşadığı mağarayı bulmuş. Dev çok büyükmüş; Keloğlan’ın kafası ona bir fare gibi gelmiş. Ama Keloğlan korkmamış, tersine gülümseyip konuşmuş:
“Merhaba dev! Neden köylülere zarar veriyorsun?”
Dev kükremiş: “Çünkü kimse bana saygı göstermiyor, kimse benimle dost olmuyor!”
Keloğlan düşünmüş ve bir plan yapmış. “Gel, sana yiyecek getireyim, birlikte eğlenceli oyunlar oynayalım, sonra köylülerle tanışırsın,” demiş.
Dev önce şaşırmış ama Keloğlan’ın içtenliğini görünce kabul etmiş. Keloğlan devle köy halkını tanıştırmış, ona insanlar arasında nasıl saygı kazanacağını göstermiş. Dev, köylülerle dost olmuş, artık zarar vermemiş.
Keloğlan köye geri dönmüş; köylüler onu kahraman ilan etmiş. Dev de köyün koruyucusu olmuş, kimseye zarar vermemiş.
Keloğlan’ın zekâsı ve cesareti sayesinde köy hem güvenli hem de neşeli bir yer haline gelmiş.
Herkes anlatırmış: “Bazen en büyük güç, yüreğin büyüklüğünde ve dostça yaklaşımda saklıdır.”