Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde göklerin maviliğinde, yüksek ağaçlarla kaplı bir ormanda küçük, neşeli bir serçe yaşarmış. Adı Cikcik’miş. Cikcik sabırsız ve hareketli bir kuşmuş; her şeyi hemen yapmak ister, uzun düşünmeyi sıkıcı bulurmuş. Aynı ormanda, devasa bir meşe ağacının kovuğunda ise bilge ve sakin bir baykuş yaşarmış. Ona da Usta Gugu derlermiş. Gugu, karar vermeden önce uzun uzun düşünür, her adımını dikkatle atarmış. Cikcik için bu alışkanlık çok sıkıcıymış.
Günlerden bir gün orman halkı büyük bir “Yuva İnşa Yarışması” düzenlemeye karar vermiş. En sağlam ve en güzel yuvayı yapan takım ödül alacakmış. Cikcik yarışmayı duyunca heyecanla hemen katılmak istemiş. Ancak yarışmaya tek başına girilmezmiş. Takım arkadaşına ihtiyacı varmış. Diğer kuşlar çoktan ekip kurmuş. Gugu yalnız kalmış çünkü kimse onun yavaşlığına katlanmak istememiş. Cikcik çareyi onda bulmuş. “Gel birlikte yapalım!” demiş.
Gugu da “Peki ama sabırlı olacağına söz verir misin?” diye sormuş. Cikcik hemen, “Elbette!” diye cevap vermiş ama içten içe sabırsızlanıyormuş. Yarışma başladığında Cikcik hemen çalı çırpı toplamaya başlamış. “Ne kadar çok taşırsak o kadar hızlı biter!” diyormuş. Ancak acele ettiği için taşıdığı malzemelerin çoğu düşüyor, bazıları da kırılıyormuş. Gugu ise ağır ağır, sağlam dallar seçiyor, her adımı dikkatle planlıyormuş. “Çok yavaşsın Gugu!” diye bağırmış Cikcik. “Ve sen de çok acelecisin.” demiş Gugu sakince. “İkimizin ortasını bulmamız gerek.” Birkaç saat sonra Cikcik yorulmuş ve yuvaları dağınık görünüyormuş. Gugu’nun topladığı dallarla birlikte yeniden düzenlemişler. Gugu’nun planı sayesinde yuvaları çok daha sağlam ve düzenli olmuş. Sonunda yarış bittiğinde onların yuvası en sağlam ve en güvenli yuva seçilmiş. Cikcik şaşkınlıkla Gugu’ya bakmış: “Meğer sabır da en az hız kadar önemliymiş.” Gugu gülümsemiş: “Ve bazen hız da gerekli. Birlikte olduğumuzda her şey daha güzel oluyor.”
O günden sonra Cikcik ve Gugu ayrılmaz dost olmuş. Cikcik sabırlı olmayı, Gugu ise bazen hızlı davranmanın faydasını öğrenmiş. Orman halkı da onları örnek alarak farklılıkların dostluğu nasıl zenginleştirdiğini anlamış. Masal da burada bitmiş.